Want migraine kan je leven overnemen

Iemand nodigt je uit en je eerste gedachtes gaan naar overwegingen.
“Hoe lang duurt het?”
“Hoe druk gaat het zijn?”
“Wat wordt het weer tijdens dat weekend?”

Nog voor je antwoord geeft, reken je al uit of je het wel aankan en wat het je gaat kosten.

Wat ga je doen als er toch een aanval komt?
Je wilt ja zeggen, maar de twijfel blijft in je achterhoofd zitten.

Want misschien moet je alsnog afzeggen. Alweer. 
En dan komen die schuldgevoelens, naar je partner, je vrienden, je collega’s. Zij tonen nu nog begrip, maar dat heeft lang niet iedereen (gedaan).

Maar je wilt ook helemaal niet afzeggen, je wilt lol hebben, je wilt gaan. Dus je gaat, sociaal dier dat je bent. 
Vervolgens let je op iedere clue van je lichaam als een paranoïde, want je wilt niet over de grens gaan. 

En dan tóch!! Tóch een aanval.
Je gaat het je gelijk afvragen. Was het dan toch te druk? Ben je toch te lang gebleven? Was het toch het weer? 

 Wat het ook was, je ligt weer alleen in een donkere kamer met het gevoel alsof je hoofd in een bankschroef zit, hopend dat je niet hoeft te niezen, want dat wens je je ergste vijand nog niet toe.

En dat terwijl het leven buiten gewoon doorgaat. Niemand ziet wat het kost. Ze zien alleen “weer een hoofdpijn.”